เพื่อน ตอนที่ 3 : ขรึม

เพื่อนตอนที่ 3 : ขรึม 

   ศานิตย์ เป็นเพื่อนหนึ่งใน 4 คน ที่ผมยกให้เป็นเพื่อนซี้ มันเป็นคนอำเภอพร้าว จังหวัดเชียงใหม่ แม่เป็นครู ส่วนพ่อมัน มันบอกว่าหน้าเหมือนพี่เบิร์ด อย่างที่บอกครับชื่อเล่นแท้จริงแล้วเขาชื่อว่า แนน แต่มาบอกเพื่อนๆว่าชื่อ แมน และผมก็เรียกมันว่าไอ้นิตย์ ต่อมาไปอยู่ชมรมบาสด้วยกัน วันนึงพวกผมโดดซ้อมกัน มีไอ้นิตย์มาซ้อมคนเดียว มันมาก็นั่งไม่พูดไม่จาจนรุ่นพี่กลัว และแล้วก็มีรุ่นพี่คนหนึ่งชื่อ พี่ป๊อก มานั่งคุยด้วย ด้วยความที่ไม่ค่อยรู้จักกัน พี่ป๊อกเลยไม่รู้จักชื่อมัน เรียกมันตามอำเภอใจว่า ไอ้ขรึมมันจึงเป็นไอ้ขรึมนับจากนั้นมา 

   ไอ้ขรึมจะประเภทมีมาดหน่อย ฟอร์มจัดเหลือร้าย จะกังวลเรื่องหัวเถิกของมันมาก และที่จะอำมันอีกอย่างคือมันเป็นพวกเสือซุ่ม เป็นไอ้แอบครับ…..ใช่ครับแอบแต่ไม่ใช่แอบอย่างว่านะครับ…แอบรักครับ มันมักจะแอบชอบใครแบบเงียบๆ แบบว่าเพื่อนจะสงสัยแล้วค่อยมาจับตาสังเกตุมันจริงๆจังๆ ถึงได้รู้ว่ามันกำลังจีบใครอยู่ แต่ความรักมันเหมือนมีอาถรรพ์ครับ ม.1 ชอบกับเพื่อนในห้องชื่อนุชพอขึ้น ม.2 เขาก็ลาออก ตอนอยู่ทีมบาสโรงเรียนก็ไปชอบรุ่นพี่ที่ชมรม พอรู้อีกทีรุ่นพี่ผู้หญิงหน้าหวานคือ พี่หนิง คุณเธอดันชอบผู้หญิงด้วยกัน...เป็นทอมไปเสียนี่ พอเปิดเทอมใหม่มีรุ่นน้องเข้า ม.1 อยู่คณะสีเดียวกัน(สีน้ำเงิน) พี่ขรึมแกก็ไปแอบชอบรุ่นน้องอีก แต่สุดท้ายไม่รู้ไปไงมาไง รุ่นพี่ทอมหนิงกลายเป็นแฟนกับรุ่นน้อง ม.1 สาวสวยซะอย่างนั้น 

   ยังมีอีกครับ เรื่องเด็ดของนายขรึม ก็เป็นช่วง ม.3 อาจารย์จัดที่นั่งได้นั่งคู่กับน้องหยิก(ผมหยิกหน้าใส)หรือชื่อเล่นจริงๆคือปุ้ย ไม่รู้มันจีบเขาตอนไหน มันเป็นอะไรที่เพื่อนประหลาดใจมาก เมื่อทั้งสองคนนี้เป็นแฟนกัน ตอนแรกก็รักกันดี แต่ตอนหลังผมก็ไม่รู้สาเหตุ ว่าเกิดอะไรขึ้น ที่ทำให้นายขรึมของเราต้องอกหัก ดูๆไปแล้วก็น่าเห็นใจครับท่านผู้ชม เพราะท่าทางหยิกก็มีใจให้เจ้าขรึมอยู่ไม่น้อย น่าสงสารเพื่อนเหมือนกัน ก่อนที่ความรักของมันจะปิดฉาก ลงมีอยู่วันหนึ่งหลังเลิกเรียนมันไปส่งหยิก(บ้านหยิกอยู่ที่ซอยอุดมสุข สุขุมวิท 103) ผมก็ตามไปกับมัโรงเรียนผมอยู่สุขุทวิท 101/1 และทุกวันไอ้ขรึมก็ไปส่งหยิกที่ปากซอยเท่านั้น ด้วยความที่ทั้งสองคนมีปัญหากันอยู่เมื่อบอกลาหยิกแล้วไอ้ขรึมยังคงไม่สบายใจ ผมจึงชวนมันแอบสะกดรอยตามหยิกไปห่างๆ ไอ้ขรึมเองก็ไม่เคยไปบ้านหยิกเหมือนกันจึงไม่รู้ทางเราจึงต้องแอบตามไปแบบไม่ให้คลาดสายตา 

   สุดท้ายวันนั้นเราก็ได้รู้จักบ้านหยิก และเหมือนว่าหยิกก็รู้ว่าเราแอบตามมาที่บ้านเมื่อเธอถึงบ้านแล้ว เราสองคนมองเห็นเธอชะเง้อออกมาดูที่หน้าบ้านที่เรายืนอยู่ และถึงแม้ว่าจะไม่ได้พูดคุยกันแต่ผมก็ยังรู้สึกว่าไอ้ขรึมดีใจที่ได้รู้จักบ้านหยิก มันอาจดูเป็นแค่เรื่องเล็กน้อย แต่ผมเข้าใจความรู้สึกที่ละเอียดอ่อนอันนั้น บางทีในเวลาที่คนรักกันมีปัญหากัน ไอ้เรื่องเล็กๆน้อยๆแบบนี้ก็สามารถทำให้สบายใจได้ 

   ยังมีอีกวันมันไปบ้านผม ตอนนั้นผมอยู่สุขุมวิท 101 ซึ่งอยู่ใกล้กับบ้านหยิก คุยกันไปคุยกันมาผมก็เห็นเพื่อนมันไม่ค่อยสบายใจก็เลยชวนมันขี่จักรยานไปบ้านหยิก มันก็ซ้อนไปกับผม แต่วันนั้นก็ได้แค่ขี่จักรยานวนไปวนมาหน้าบ้านหยิกแค่นั้นเองครับ แต่ที่เล่าให้ฟังเพราะผมยังรู้สึกดีใจที่เห็นเพื่อนมีความสุขและผมก็เต็มใจช่วยเพราะเราเป็นเพื่อนกัน ♂♂♂♂♂♂♂